Van 18 tot en met 20 september 2026 hadden we het voorrecht om onze tentoonstelling te presenteren in de Maranatha Kerk in Den Haag. Wat we daar hebben ervaren, heeft diepe indruk op ons gemaakt.
Ik was persoonlijk van vrijdag tot en met zondag als vrijwilliger aanwezig. Gedurende deze dagen viel één ding boven alles op: vriendelijkheid. Vanaf het allereerste moment werden we hartelijk ontvangen. Mensen kwamen met ons praten, luisterden naar onze verhalen, stelden weloverwogen vragen en namen de tijd om de tentoonstelling te bekijken.
Op zondag werd er tijdens de kerkdienst voor ons als groep gebeden, en ook voor de politieke gevangenen in Iran die momenteel het risico lopen te worden geëxecuteerd. Voor ons, en vooral voor degenen die persoonlijk familieleden of dierbaren hebben verloren of die nog steeds vrezen voor het leven van anderen, betekende dit ontzettend veel.
Na de dienst kwamen veel gemeenteleden de tentoonstelling bekijken. Wat onmiddellijk opviel, was hoe levendig en divers deze kerkgemeenschap is. Mensen van alle leeftijden waren aanwezig, en degenen die ons steunden en met ons spraken, kwamen uit verschillende lagen van de samenleving: muzikanten en koorzangers, artsen, leraren en mensen met uiteenlopende achtergronden.
Een gesprek dat me is bijgebleven, was met een gepensioneerde docent Duits. Nadat hij ons verhaal had gehoord, vertelde hij me dat hij het zou delen met zijn voormalige collega’s, in de hoop dat ook zij ons werk op een of andere manier zouden kunnen steunen. Zulke momenten laten zien hoe één gesprek ertoe kan bijdragen dat een verhaal veel meer mensen bereikt.
Een bijzonder woord van dank gaat uit naar Henk, die ons gedurende deze dagen enorm heeft gesteund. Zijn betrokkenheid, geduld en vriendelijkheid waren buitengewoon. De manier waarop hij naast ons stond, weerspiegelde op een heel concrete en praktische manier de Bijbelse waarden van medeleven.
We verlieten de Maranatha Kerk niet alleen met dankbaarheid voor de gastvrijheid die we hadden ontvangen, maar ook met hernieuwde moed. Wanneer mensen luisteren, betrokken zijn, bidden en bereid zijn een verhaal verder te dragen, herinnert dat ons eraan dat we er niet alleen voor staan.
Namens het organisatieteam van de Mensenrechtententoonstelling SMV (Stichting voor Mensenrechten Vrienden)
Een vrouwelijke sopraanzangeres:
„Hoe waardevol is uw werk juist onder deze omstandigheden. . Uw werk heeft mij diep getroffen en tegelijkertijd opnieuw hoop gegeven. Ik ben ervan overtuigd dat we samen in zullen slagen.”
Een psycholoog:
„Vandaag, bij het zien van al die foto’s van jonge mensen, kinderen en gezinnen die het slachtoffer zijn geworden van onderdrukking en geweld, enkel omdat zij een heel natuurlijke menselijke wens koesterden ، de wens naar vrijheid ،werd ik diep geraakt. Al deze beelden dragen voor mij één duidelijke boodschap in zich: ik steun u vanuit het diepst van mijn hart. Ga vooral door met uw belangrijke werk om bewustzijn te creëren en mensen te informeren.”
Een vrouwelijke beeldhouwster:
„Naast deze indrukwekkende foto- en boekententoonstelling waren ook de toelichtingen die de vrijwilligers mij gaven bijzonder waardevol en verhelderend. Ik wil u vanaf nu graag maandelijks financieel ondersteunen. En te midden van al deze prachtige gezichten wil ik een kaars maken ter nagedachtenis aan hen, zodat we hen nooit vergeten. Een kaars die symboliseert dat, toen wij naar hun onrecht en hun lijden keken, onze harten met hen meeleefden en wij ons verantwoordelijk……..
Een mannelijke leraar:
„Met deze tentoonstelling heeft u een belangrijk deel van de geschiedenis van uw land zichtbaar gemaakt. Ik heb grote bewondering voor het werk dat u verricht. U heeft laten zien dat hoop blijft leven en dat mensen die weerstand bieden uiteindelijk en hun doel kunnen bereiken. Vanaf de dag van vandaag, nu ik met u en uw werk heb kennisgemaakt, zal ik u blijven steunen.”
