Leeuw van der Splinter, iemand die in de donkerste dagen van de oorlog licht vond in de noten van muziek en de liefde voor vrijheid leved hield in zijn hart

In november 1944, tijdens de Hongerwinter, fietste Leeuw, met een lege maag, net zoals miljoenen andere Nederlanders, van school naar huis. Toen hij langs een bakkerij kwam, keek hij in de etalage. Er lag geen brood of banket, maar er stonden een paar grammofoonplaten met de populaire jazz- en swingmuziek van die tijd. Hoewel hij nauwelijks geld had en de honger alles overheerste, kocht hij toch die platen.

Een uur later hoorde hij die muziek voor het eerst. Op dat moment ging er een nieuwe wereld voor hem open.

Later vertelde hij:
“Die muziek veroorzaakte een ontploffing in mij. In één ogenblik werd ik losgerukt uit de koude wereld van de winter, de honger, de pijn en al het verlies. Ik smolt samen met die muziek. Het voelde alsof ik opnieuw werd geboren. Vanaf dat moment wist ik dat muziek meer was dan klanken. Muziek kon leven geven.”

Vanaf die dag leefde Leeuw tot zijn laatste ademtocht in een wereld van de mooiste noten. Noten die niet alleen hoorbaar waren, maar ook voelbaar. Noten vol liefde, warmte, hoop en mededogen. Het was een muziek die rechtstreeks het hart raakte, een taal zonder woorden die sprak waar woorden tekortschoten.
Terwijl de wereld om hem heen nog werd getekend door oorlog, verdriet en verlies, vond Leeuw in de muziek een toevluchtsoord. Iedere melodie bracht licht in de duisternis, iedere harmonie
gaf hem de kracht om verder te gaan. De muziek werd zijn metgezel, zijn troost en zijn grootste liefde.

Tot aan zijn laatste levensdag bleef hij luisteren naar die bijzondere klanken. Hij zei vaak dat de mooiste muziek niet alleen gehoord wordt, maar ook wordt beleefd. Ze leeft in herinneringen, in gevoelens en in de stilte tussen de noten. Misschien was dat wel zijn grootste rijkdom: dat hij, ondanks alle ontberingen die hij had meegemaakt, zijn hele leven heeft mogen wonen in een wereld vol muziek, een wereld waarin liefde belangrijker was dan lawaai en waarin schoonheid altijd sterker bleek dan de pijn.

Met dezelfde warmte en diepe menselijkheid waarmee Leeuw zijn leven wijdde aan menselijke waarden en vrijgevigheid, zullen wij hem blijven herinneren. Zijn stem is nu verstomd, maar de echo van zijn warme stem en zijn onvermoeibare inzet voor de mensenrechten in Iran zal voor altijd in onze harten blijven voortleven.

SMV betuigt haar oprechte medeleven aan zijn familie, vrienden en dierbaren en wenst hun veel kracht en troost toe bij dit grote verlies.

De liefde en de waarden die hij heeft achtergelaten, zullen ons altijd blijven herinneren aan een geweldige, oprechte vriend, wiens idealen en nalatenschap zullen voortleven en nooit vergeten zullen worden.

Stichting voor Mensenrechten Vrienden (SMV)
Den Haag, juli 2026