Met de aanhoudende onderdrukking van de christelijke minderheid schendt het regime in Teheran het recht op de vrijheid van godsdienst. Iran hoort bij de landen waar Christenen het hevigst worden vervolgd.
De vrouw van Amir Salar Davoudi heeft bevestigd dat hij is veroordeeld tot in totaal 30 jaar, waarvan de hoogste bijdrage een straf van 15 jaar is, op beschuldiging van “het tot stand brengen van een kanaal in de Telegram app”. Davoudi zit sinds november 2018 in hechtenis op beschuldiging van “het beledigen van ambtenaren”, “propaganda tegen de staat”, “samenwerking met vijandige landen door het geven van interviews via een buitenlands televisiekanaal”, en “het vormen van een groepering met de bedoeling de staat omver te werpen”.
Drie Iraanse schrijvers werden tot ieder zes jaar gevangenisstraf veroordeeld, omdat ze kritiek hebben op de censuur op kunst en literatuur in Iran. Ook de schrijversbond PEN International is verontrust over de vervolging van schrijvers in Iran.
Paramilitaire milities van het regime gingen er gewelddadig op los tegen de vreedzame demonstratie op de campus van de Universiteit van Teheran. Demonstranten werden aangevallen en raakten gewond.
De Iraanse Christen Dabrina Bet-Tamraz bericht over de vervolging van haar familie. Samen met Mensenrechten Mensen roept zij de wereldgemeenschap op om zich in te zetten voor de Christenen in Iran. Internationale aandacht en massieve openbare druk zijn noodzakelijk om te verhinderen, dat Christenen vanwege hun geloof jarenlang gevangen gezet worden.
De Iraanse Aras Amiri, die werkt voor de algemene organisatie de Britse Raad, werd in Iran onder het voorwensel van "Bedreiging van de Staatsveiligheid en Spionage" aangeklaagt en veroordeeld.
Met de voortdurende vervolging van de religieuze minderheid van de Bahai overtreedt het regime in Teheran de internationale Mensenrechtenconventie. Vrijheid van godsdienst is een fundamenteel recht, waarop ieder mens een beroep kan doen.
In vele Iraanse steden vonden vreedzame lerarenprotesten plaats tegen de maatschappelijke onrechtvaardigheid en onderdrukking. Gardisten van het regime sloegen de bijeenkomsten met geweld uit elkaar, verwondden en arresteerden vele deelnemers en vernielden de demonstratieborden, waarop de eisen van de leraren waren weergegeven.
In een Iraanse gevangenis werden twee 17-jarige gevangenen terechtgesteld. Voor de executie werden ze gegeseld. Met deze terechtstelling negeerde het regime in Teheran opnieuw de internationale mensenrechtenwetten.
Het regime in Teheran reageert met repressie op de vreedzame burgerprotesten: op 1 mei werden in Teheran meer dan 35 vakbondsleden en 2 journalisten gearresteerd. Verdedigers van mensenrechten eisen de onmiddellijke invrijheidstelling van alle personen, die, omdat zij zich bij een vakbond aansluiten en vreedzaam gebruik maken van hun recht op vrije meningsuiting en vergadering, zijn gearresteerd.
